Vinkjes zetten bij de ABN AMRO

ABNDonderdag : “Dag mevr. van de ABN AMRO, ik heb met een vriendenclub een rekening om onze weekendjes weg te betalen, maar heb het volgende probleem. Als ik inlog met deze pas, dan zie je ook onze andere privé rekeningen, dus die wil ik graag loskoppelen van deze rekeningen, omdat we het pasje doorgeven.” “Ik begrijp wat u bedoelt, maar dat kan ik helaas niet vanaf hier doen, u zult hiervoor langs het kantoor moeten gaan op de Rijksstraatweg in Haarlem.” “Dank u voor de informatie.”

Vrijdagmorgen: “,Dag mevr van de ABN AMRO (staande midden in de zaak bij een ronde balie) ik wil graag een rekening loskoppelen van de rest.” “Gaat u daar maar zitten, dan wordt u zo snel mogelijk geholpen.” Terwijl ik zit te wachten bedenk ik me uhhh als ze i.p.v. zo’n veredelde gastdame nou nog een medewerker zouden aantrekken, dan ging het wat sneller. Als ik aan de beurt ben leg ik de vriendelijke dame met een zwarte bril uit wat ik wil en ze snapt gelukkig wat ik bedoel en ik kan plaatsnemen. Ze vraagt het een en ander en begint druk te tikken. Ik zie aan haar dat het niet helemaal wil en ze roept een collega erbij. Na nog een paar pogingen gaat ze druk op zoek naar een e-dentifier en na enige tijd heeft ze er een gevonden. (Wij hebben er 5 of 6 thuis en op de zaak, misschien een tip). Na inloggen met mijn pas blijkt er niets te zijn veranderd, en dit herhaalt zich nog zo’n drie keer. Wat de dame ook probeert, het loskoppelen lukt niet en inmiddels is zij hier al meer dan een uur mee bezig. Dan zegt ze “Meneer, ik heb nu iets anders geprobeerd en als het nu weer niet lukt, eet ik mijn schoenen op.” Twee minuten later wens ik haar smakelijk eten. We spreken af dat ik ga en ze gaat haar collega’s bellen om het op te lossen en ze belt mij zeker nog vanmiddag terug om het in orde te maken.

Vrijdagmiddag: Rond drie uur gaat te telefoon, waarbij de vriendelijk dame zegt dat hij nou zou moeten werken. Terwijl ik haar aan de telefoon heb, probeer ik in te loggen en ja hoor, niet gelukt. Nog steeds zijn alle rekeningen zichtbaar, dus geen enkele verandering. Nou had ik zelf het idee dat we het hier niet hadden over raket wetenschappen, maar ja, vinkjes zetten blijkt toch lastiger dan ik dacht. Ze belooft me zeker nog voor vijf uur terug te bellen. Mijn gemoedstoestand is inmiddels van niet licht gestegen naar een milde ergernis. Inderdaad wordt ik even voor vijf uur terug gebeld, maar op dat moment kan ik even niet bij  mijn pc en ook niet bij de app, want die zit op mijn telefoon, en daar bel ik mee. De vriendelijke ABN AMRO dame zegt dat dit ook niet nodig is, omdat nu alles in orde is en het geheel zou moeten werken. Tien minuten later zit ik achter mijn pc, en ja hoor, er is iets veranderd. Of mijn rekening inmiddels is losgekoppeld weet ik niet, maar wat er veranderd is, is dat ik nu helemaal niet meer kan inloggen. Zowel de app als de browser geven als melding dat deze rekening geen internet abonnement heeft. Goh, vanochtend nog wel, nee ik ben heerlijk geholpen vandaag. Meteen pak ik de telefoon en het probleem is dat je niet direct naar het filiaal kunt bellen, dus via 0900 nummer moet ik eerst weer het hele verhaal uitleggen en met heel veel moeite en uitleg dat naar de internet afdeling doorverbinden geen zin heeft, omdat het via het kantoor moet gaan, is ze bereid me door te verbinden met de Rijksstraatweg. Na enkele ogenblikken krijg ik dezelfde dame aan de telefoon met de mededeling dat  iedereen helaas reeds naar huis is en ik maandag weer de eerste ben. Mijn milde ergernis is inmiddels gestegen van mild naar matig tot erg en ik vertel dit dan ook tegen de dame. Ze wil me toch helpen, maar omdat op zaterdag de Rijksstraatweg gesloten is, gaat ze een mail sturen naar filiaal Houtplein en deze zullen mij bellen en het zeker oplossen voor mij.

Zaterdag: Wat verrassend, geen telefoon van de ABN AMRO en ik kan nog niet inloggen.

Maandagmorgen: Voor ik na de zaak rij, ga ik eerst langs de Rijksstraatweg om mijn beklag te doen en eindelijk het loskoppelen te regelen. Natuurlijk, ik had het kunnen weten, de bank is op maandagmorgen gesloten. Ik sta dan ook voor een dichte deur. (logisch, want ze zijn op zaterdag ook open. O nee, toch niet.) Mijn ergernis staat inmiddels permanent op erg. Aangekomen op de zaak bel ik meteen het 0900 nummer en krijg natuurlijk meteen weer iemand aan de lijn die ik alles moet uitleggen, maar ik doe dit inmiddels met zo’n woede, dat ze belooft dat ik teruggebeld zal worden. Wat schertst mijn verbazing, na een uurtje belt een vriendelijke jongeman, die alles heeft gehoord en werkelijk na 5 minuten zegt dat alles is opgelost en hij niet begrijpt waar zijn collega’s nou moeite mee hadden. Ik controleer via de browser op de pc mijn rekening en ja hoor alles werkt en alleen onze vriendenrekening is zichtbaar. Ik dank hem hartelijk, leg mijn mobiele telefoon neer en krijg daarom de kans om ook de app te controleren. Gelijk met de scheldwoorden die mijn mond verlaten, kijk ik naar de tekst dat deze rekening geen internet abonnement heeft. Met inmiddels zeer heftige ergernis hellend naar woede bel ik weer het 0900 nummer. Weer mijn hele verhaal doen, maar inmiddels met zo’n woede in mijn stem dat ze me meteen gaat helpen. Na lang wachten komt ze terug op de lijn met de mededeling dat ze mijn rapport geschiedenis helemaal heeft nagekeken, heb blijkbaar inmiddels een rapportage, en na 100 verontschuldigingen zegt ze doodleuk dat dit alleen maar kan, als ik langs ga bij de Rijksstraatweg, waar ze een vinkje moeten veranderen en zij mogen dit niet. Inmiddels rood aangelopen hang ik op. Na tot 10 te hebben geteld besluit ik nog 1 poging te wagen.

Maandagmiddag: Rond lunchtijd stap ik het filiaal binnen waar, logisch, weer 2 andere dames staan dan vrijdag en ik bij de staande gastvrouw in het midden mijn hele verhaal doe waarna ze iets opschrijft en mij vraagt plaats te nemen op “de bank”. Na enige tijd komt ze naar me toe dat haar collega nog wel even bezig is, maar dat ze zal zorgen dat de app weer zal werken en ze mij zullen bellen als het zover is. Weer terug op de zaak gaat rond half vier de telefoon met de vrolijke stem van de collega met de mededeling of ik even wil controleren of de app werkt, want ze heeft een vinkje veranderd. Ze belt me na 5 minuten terug, want bellen en app bedienen op hetzelfde apparaat leek mij iets te lastig. Met de vriendelijke collega in mijn oor en mijn iphone in de hand druk ik vol verwachting mijn wachtwoord in en JA HOOR uw heeft géén internet abonnement. Na vele och en wee in mijn oor moet ik echt geloven dat ik voor 5 uur wordt teruggebeld en ze weet nu zeker wat er aan de hand is. De ergernis barometer heeft bijna het toppunt bereikt. Om kwart voor vijf besluit ik zelf te bellen naar het 0900 nummer en al na 20 seconden heeft de dame door dat ze me meteen moet doorverbinden naar de rijksstraatweg. Ik krijg de 0900-dame weer terug in mijn oor met de mededeling dat ze, hoewel het nog 10 voor vijf is, de Rijksstraatweg niet meer aan de lijn krijgt, maar als ik morgen even bij ze langs ga zal het vast goed komen. Ik val even stil en begin daarna helemaal uit mijn dak te gaan tegen de onschuldige 0900 dame. Mijn tirade kwam er op neer dat ik schreeuwde dat ik niet alleen diverse privé-rekeningen maar ook onze zakelijke rekeningen van de b.v. en de holding bij de ABN heb lopen en ik morgenochtend mijn zakelijke contactpersoon ga bellen met de mededeling dat ik alles ga oversluizen naar de RABOBANK en gooi de hoorn op de haak.

Maandagavond: Bij thuiskomst vertel ik het verhaal met nog steeds trillende stem aan mijn vrouw en demonstreer dat de app nog steeds niet werkt. Dacht ik. Met open mond kijk ik naar mijn iphone die aangeeft dat ik met succes ben ingelogd op de app. Het vinkje is met succes gezet.

Samsom en zijn JSF

Samsom JSFDe uitgave van 4,5 miljard voor een nieuwe straaljager, als vervanging van de F-16, is een feit. De F-16 is inmiddels 35 jaar oud en aan modernisering toe. Natuurlijk kan je dit nog wel weer een paar jaar uitstellen, maar blijven uitstellen en wachten met vernieuwing, brengt vaak alleen maar extra kosten met zich mee. Kijk maar naar de hervorming van ons hypotheekstelsel, dit is ook veel te lang voor ons uitgeschoven. De vraag of we in de huidige tijd wel zo’n moderne straaljager nodig hebben kan ik niet beantwoorden, omdat dit echt thuishoort bij defensie-specialisten, maar dan wel specialisten zonder beroepsdeformatie. Degene die zeker was besmet met beroepsdeformatie is Mat Herben, die deze JSF lijdensweg is begonnen in 2002 en gisteren zijn model-vliegtuigje nog eens extra heeft opgepoetst.

Met de aanname dat we zo’n ding nodig hebben en hem niet de komende 30 jaar gaan gebruiken om onze dijken te controleren, op rubberbootjes van piraten gaan schieten en verdwaalde Russische Aeroflot vliegtuigen gaan escorteren, maar inzetten bij oorlog-situaties of dreigingen daarvan, dan heeft Samsom gelijk, dat hij er moet komen. Toch is de uitspraak van Samsom “Het zou ons geen euro schelen als de JSF niet wordt gekocht” in principe waar, maar gilt om nuancering. Ja, het klopt dat er 4,5 miljard is uitgetrokken voor een vliegtuig. Maar in 2002 gingen ze er in Den Haag nog vanuit dat ze daar 125 vliegtuigen voor kregen, in 2013 is aan dit bedrag niet gesleuteld maar inmiddels krijg je er 37 vliegtuigen voor. Als dit zo doorgaat wil ik de krant van 2020 wel eens zien met de personeelsadvertentie van Defensie “Gevraagd piloot voor dé JSF”. Je zal toch verantwoordelijk zijn voor het vliegen van een kist die 4,5 miljard heeft gekost en bij een oefening je schietstoel moeten gebruiken. Oeps.

Moet eerlijk zeggen dat ik mij de laatste weken ook wel erg heb geërgerd aan leden binnen de Partij van de Arbeid, die met verkeerde argumenten niet wilden dat de JSF er komt. Als ik Sander Terphuis in P&W hoor zeuren over voedselbanken, maak ik mij boos over deze valse argumentatie. Net of je, als het economisch slechter gaat, minder verantwoordelijk bent voor bescherming van je land dan als het goed gaat. Het ene heeft niets te maken met het ander. Hij had beter zijn collega’s kunnen aanspreken, die de laatste jaren moord en brand hebben geschreeuwd over deze onverantwoordelijke uitgave, een echte kat in de zak en nou sieren in stilzwijgen. Er zijn 2 motie’s ingediend voor het stoppen met dit project door de PvdA waarvan 1 nog in 2012. Als een jaar later het project er nog slechter voorstaat dan toen, ga je ineens wel akkoord met het aanschaffen? Wie kan dit uitleggen, Angelien Eijsink, indiener van de PvdA motie in 2012?

Mijns inziens is het standpunt van D’66 nog het sterkst, wel doorgaan met de ontwikkeling van het toestel, want hier staat een handtekening onder, en maakt de schade dragelijk. Hiermee kan ook het Nederlandse bedrijfsleven gewoon doorgaan met leveren van onderdelen. Maar stap uit de testfase en koop gewoon van de plank, als het toestel zich heeft bewezen, of ga in Europees verband eventueel over tot koop van een ander toestel. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald blijft toch een zeer wijs spreekwoord.

Privacy, een gevoel van veiligheid

PrivacyToen ik vanmorgen bij het wakker worden CNN zat te kijken, werd door mijn favoriete nieuwslezeres de liposuctie queen Rosemary Church de volgende stelling neergelegd: is Edward Snowden een held of een verrader? Meteen daarna kwam een veiligheidsexpert aan het woord en was het zwartmaken begonnen. Onverantwoordelijk, wat de man heeft gedaan, een groot gevaar voor de natie, hij weet maar een klein stukje van de zeer ingewikkelde puzzel en meer van dit soort prietpraat. Dit alles omdat Edward niets heeft gelekt maar alleen maar aangeeft met zijn geweten in conflict te komen. Waarom zou een jonge man met een fantastische baan en een salaris van 2 ton per jaar anders zo’n positie opgeven? Blijkbaar omdat z’n gevoel zegt hier klopt iets niet. En dat er iets niet klopt, is wel duidelijk, want nog steeds is het zo in onze, lees westerse wereld, democratie dat wij de overheid zijn en als wij massaal afgeluisterd/vastgelegd worden, wij dit op z’n minst horen te weten. Als we het hiermee eens zijn, prima want dat is democratie, maar dit soort ingrijpende inbreuk in privacy zonder dat we hier toestemming voor hebben gegeven, is onacceptabel.

De grootste dooddoener die ik altijd in dit soort situatie’s hoor is ‘wat maakt het uit als je niets te verbergen hebt’. Als dat zo is, waarom doe je dan ‘s avonds de gordijnen dicht? Maar meer nog, is het voor mij een instinctief gevoel van onbehagen het idee dat ik 24/7 in bijna alles wat ik doe gemonitord kan worden. Het is niet voor niks dat grote denkers uit onze geschiedenis zich vaak afzonderde om in volledige rust en gevoel van veiligheid tot ideeën te komen. Nu hebben we overheden die juist het tegenovergestelde beweren. Alleen als we dag en nacht over jullie waken, kunt u zich veilig voelen. Obama zei letterlijk ‘je kunt niet 100% veiligheid hebben én 100% privacy’. Maar dat wil ik ook helemaal niet! Zelf zit ik helemaal niet te wachten op 100% veiligheid. Ik kan prima leven met het idee dat  er een ongelofelijk, maar dan ook echt ongelofelijk kleine kans bestaat dat die paar keer dat ik vlieg, er toevallig een terrorist naast me zit die een ander bestemming in zijn hoofd heeft dan ik. Dat is dan maar zo. We hebben toch ook allemaal op een gegeven moment onze kinderen los gelaten in de boze wereld, omdat, ja, er zal best wel een kans zijn dat ze iets verkeerds drinken, eten, roken of ziekte oplopen, maar ja, we kunnen ze moeilijk vastbinden. Dat vastbinden is nou net het gevoel dat mij bekruipt als Big Brother 100% over mijn veiligheid waakt.

En dan nog een ander gevaar. Volgens de nu naar buiten gekomen informatie wordt gewoon met een grote hark al ons doen en laten op internet binnengeharkt en kan tot tientallen jaren terug gekeken worden wat we hebben verstuurd via de digitale wereld. Er wordt dan gezegd dat alleen als u verdachte bent, er met deze info een zaak tegen je kan worden begonnen. Dus alles wat ik ooit eens in een melige bui geschreven heb, kan ineens tegen me worden gebruikt? En dan nog een stap verder. Vorige week waren we nog verbolgen over een Pin Transactie bedrijf dat onze gegevens wil verkopen. Wat als straks een overheid geld nodig heeft en een filter voor wat voor info dan ook op alle vergaarde informatie loslaat? U heeft het op de sociale-media toch wel wat veel over alcohol, meneer Jansen, volgend jaar de zorg-premie maar wat euro’s omhoog. En dan heb ik het nog niet over meneer AH, die zich voor 30% heeft ingekocht bij Achmea, waardoor zij direct inzicht hebben in mijn veel te vette eetgedrag. Nee, voor mij is privacy iets heiligs, omdat het juist mij een gevoel van veiligheid en geborgenheid geeft. Die George Orwell was zo gek nog niet en zat er, zoals het er nu naar uitziet, alleen maar een paar jaartjes naast.

3D Angst

3d wapenOp de Hogeschool van Amsterdam is het 3D printen van een pistool stopgezet door het College van Bestuur. Enkele leraren op de school wilden met de van internet geplukte software het wapen ook echt printen, om met de leerlingen de discussie rondom vrijheid van informatie aan te gaan. Wat mij betreft een wat rare redenering, omdat je altijd de vrijheid hebt om over deze ethische vraag met elkaar van mening te wisselen. Waren het niet onze ouders die ons als kleine kinderen al leerden dat je niet hoeft te zwemmen om te weten dat je er nat van wordt. Dus zonder hem werkelijk te printen heb je, naar mijn mening, dezelfde discussie. Dat het de gemoederen bezig houdt in Nederland, en de rest van de wereld, blijkt wel uit het feit dat de Amerikaan, die het lukte om de eerste te fabriceren en af te schieten, waarschijnlijk vervolgd gaat worden door de Amerikaanse overheid. Nu deze techniek, hoewel in de kinderschoenen, wel een werkelijkheid begint te worden, is het verstandig om als samenleving hier naar te kijken en er afspraken over te maken.

Als je het wat nader gaat bekijken, zijn deze afspraken eigelijk al lang geleden gemaakt en vastgelegd in de wapenwet. Volgens deze wet is het in bezit hebben van wapens (iets waar een projectiel mee kan worden afgevuurd) en nep-wapens, die er uitzien als echt en bedreigend kunnen zijn, beide reeds verboden. Dat je met een 3D printer een deel van een wapen kunt maken, is niet anders dan een draaibank waar dit ook mee kan, maar om deze machines daarom te verbieden, lijkt me onzin. Ook moeten we ons bedenken dat een kogel nog altijd een chemisch proces is en niet geprint kan worden. Dat iets kan, wil nog niet zeggen dat we daarom hier angst voor moeten hebben. Nog maar enkele weken geleden zijn er in Boston doden gevallen door een snelkookpan en nog iets langer geleden zijn er bijna vliegtuigen opgeblazen door een onderbroek en een schoen. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar mijn angst voor snelkookpannen, schoenen en onderbroeken is hier niet dramatisch van toegenomen. We hoeven niet alles te zeggen wat we denken en we hoeven ook niet alles te doen wat we kunnen. Deze zeer dunne scheidslijn wordt gelukkig maar zelden door mensen overschreden maar, hoewel nog zo klein, brengt dit toch zo’n groot angstbeeld voort in de samenleving, dat de gemoederen hoog oplopen. Als we het fenomeen ‘er is kans dat’ wat meer zouden omarmen, zou dit zoveel onnodige angst schelen.

Wat mij uiteindelijk nog het meest verbaast en intrigeert in deze discussie, is het voornemen van de Amerikaanse overheid om deze maker van het eerste 3D wapen te gaan vervolgen. Want dan vraag ik mij direct af, waarom? Nog maar net hebben ze daar het verlies van Obama achter de rug, die het wapenbezit wilde inperken. Op een leuke zondagmiddag kan je op vele NRA braderieën de meest dodelijke attributen, die je maar wilt, aanschaffen? Ooh, maar natuurlijk, dat zal het zijn. Het is natuurlijk ethisch heel fout om een industrie, waar miljarden in omgaat en waaraan mensen een goede boterham verdienen, om zeep te helpen. Als straks John zelf aan de keukentafel de Amerikaanse trots gaat zitten printen, waar blijven we dan? Dit is economisch onverantwoordelijk. Democraten waren het weken geleden, die de wapenwet wilde aanscherpen en republikeinen, die hier een stokje voor staken. Ik voorzie nu republikeinen, die het printen van wapens willen verbieden en democraten, die wegens vrijheid van informatie dit willen toestaan. Wat is politiek toch leuk.

Samira Bouchibit

samira_zwMag ik u voorstellen, Samira Bouchibit. Deze Nederlandse van Marokkaanse afkomst heeft van 2006 tot de val van kabinet Balkenende IV in 2010 voor de PvdA in het  parlement gezeten. Voordat ze haar politieke roeping volgde was ze reeds bekent als columniste, programmamaker en presentatrice. Nu wil ik u graag even terug nemen naar begin 2010, een koude februariavond In Haarlem. Volgens mij zat ik DWDD te kijken toen de telefoon ging. “Goedenavond meneer Pos, u spreekt met Samira Bouchibti van de PvdA”. Ik ben meestal niet zo bescheiden, maar was nu toch wel een momentje stil. Misschien zullen vele mensen trotser zijn als Hennie Huisman of Frank Masmeijer of hoe heten ze allemaal voor de deur staan, ikzelf ben best wel even geïmponeerd als een Tweede Kamerlid mij opbelt. Er ontstond een vurig, maar zeer prettig gesprek tussen ons en voordat ik het wist, hing ik op en was het zo’n half uur later.

Nu dan de reden van haar telefoontje. Al jaren was ik lid van de PvdA, maar ik was ook al vaak zeer ontevreden met mijn partij, vanwege diverse redenen. Natuurlijk kun je het niet overal mee eens zijn, maar keiharde verkiezingsbelofte zijn dingen, die je in mijn ogen niet kan breken. Begin 2010 speelde het vertrek van Nederland uit Uruzgan in Afghanistan. Hoewel de PvdA zeer stellig had beloofd te stoppen met deze missie, zag het er naar uit dat de draai eraan kwam, en om het kabinet te redden, er toch zou worden ingestemd met verlenging van het verblijf. Dit was een reden, niet alleen voor mij, maar ook voor heel veel andere leden, om mijn lidmaatschap van de PvdA op te zeggen. Ik moet zeggen, het siert in mijn ogen de partijtop, dat ze na deze massale opzeggingen, allen de telefoon hebben gepakt en alle opzeggers hebben gebeld om het standpunt uit te leggen. Tot mij grote verbazing kon Samira mij overtuigen dat niet alles is wat het lijkt en dat Bos wel degelijk vast zou houden aan de verkiezingsbelofte, ook als daardoor het kabinet zou vallen. Hierna hebben we nog best lang gepraat over socialistische idealen en ook het woord principes is vaak nog langsgekomen. Met een opgelucht hart legde ik de hoorn op de haak en heb die avond nog de partij een email gestuurd dat ik mijn opzegging introk.

Nu, deze morgen, lees ik het volgende bericht. “Oud-PvdA-Kamerlid Bouchibti stapt over naar VVD”. Mijn verbazing is zo groot dat ik het bericht wel drie keer heb gelezen om deze waarheid bij mij binnen te laten komen. Is dit dezelfde vrouw waar ik drie jaar geleden zo’n fijn gesprek mee had over socialistische idealen? Wat moet ik met deze informatie? Zijn de PvdA en de VVD elkaar inmiddels zo dicht genaderd dat uitwisseling geen probleem meer is? Als ik kijk naar de besluitvorming van de laatste tijd, zal ik zeker geneigd zijn dit met ja te beantwoorden. Als ik echter kijk naar de beginselen van de twee, is voor mij zo’n overstap onmogelijk te rijmen. Als ik haar niet persoonlijk had gesproken en haar vurig had horen pleiten voor het socialisme, had ik niet gezegd wat ik nu wel zeg. Volledig ongeloofwaardig! Van Ajax naar PSV als voetballer, geen probleem in mijn ogen. Alleen geld en status op het veld zijn leading voor een beroepsvoetballer. Maar als niet meer je principes, maar blijkbaar status leading worden in de politiek, is voor mij elke vorm van geloofwaardigheid weg. Ben benieuwd wanneer ze de eerste VVD-er belt om uit te leggen hoe belangrijk de volgende punten zijn: illegaliteit strafbaar stellen, niet tornen aan de hypotheekrenteaftrek, veel bezuinigingen in de zorg, meer geld naar veiligheid en blauw op straat. En als allerbelangrijkste: geen verder bezuinigingen op defensie zodat we weer in volle sterkte op de volgende missie kunnen gaan.

Heeft de jeugd de toekomst?

jeugdNederland is helemaal vol van 30 april. Om mij heen zie ik de straten steeds meer oranje kleuren en om bevrijd te blijven van het koningslied of andere troonswisseling prietpraat ben ik genoodzaakt itunes maar te gebruiken. In 1980, toen Beatrix de troon besteeg, was dit wel even anders. We hadden toen een rechts kabinet Van Agt-Wiegel en een voor het grootste gedeelte linkse jeugd, die deze dag gebruikte om alle frustraties op de overheid bod te vieren. Er was crisis, woningen waren er voor de jeugd niet en de werkloosheid was gigantisch. Natuurlijk was er een grote groep krakers, maar het gevoel van misstanden was zo massaal, dat vele, vooral jeugdige Nederlanders zich hierbij aansloten. Wat ik mij afvraag is, waarom zijn deze gevoelens er dan nu niet? De crisis is waarschijnlijk nog heftiger dan in 1980. Een woning voor jong-volwassenen is net zo onbereikbaar als toen en de werkloosheid groeit zienderogen. Nee, in plaats van uiting geven aan bovenstaande feiten wil Nederland morgen massaal feest.

Zijn de jeugd en jong-volwassenen zich soms niet bewust van hun niet zo rooskleurige toekomst, vraag ik mij dan af? Ik ben geneigd te denken dat dit zo is. Mijn kinderen, en de meeste in Nederland, zijn de afgelopen jaren in zo’n welvaart opgegroeid dat voor hen deze koude douche nog moet komen, ben ik bang. Waar gaan we dit jaar naar toe op vakantie en mijn iphone is al weer stuk zijn denk ik bekend voorkomende geluiden. En ja, wie ben jij als ouder om je kind niet te verwennen, als je dat kan. Ook bij ons groeiden voor enkele jaren geleden de bomen tot in de hemel. Toch zullen ze langzamerhand ook deze dingen gaan merken. Als er straks massaal geen werk meer is en ze het huis uit willen, maar niet kunnen, zal ook hier het onbegrip gaan groeien. Wat dat aangaat komt voor de overheid deze dag op het juiste moment, denk ik. Had Beatrix nog enkele jaren gewacht dan had het er misschien wel eens een stuk grimmiger uit kunnen zien.

Als ouders moeten we onze kinderen blijven stimuleren om te leren of iets anders nuttig te gaan doen. Van alle kanten is al gewaarschuwd dat, als dit niet gaat gebeuren, er een verloren generatie kan ontstaan. Werknemers nemen liever jonge mensen van school aan dan mensen die al enkele jaren thuis zitten. Ook slecht nieuws gesprekken zijn een verantwoordelijkheid van ouders naar kinderen. Misschien is het een idee om tijdens het eten naast onze gelukkige jeugd ook maar eens de keerzijde van de medaille te vertellen. Pas als ze inzien dat onze maatschappij niet meer zo’n snoepfabriek is, als dat het voor enkele jaren geleden was, zal de vraag naar Uggs en nieuwe smartphones vanzelf wel wat afnemen. Verder wens ik iedereen een heel fijn plezierig feest toe morgen en natuurlijk alle jeugd een schitterende toekomst. Die toekomst is het mooist, als je er zelf wel iets van weet te maken, maar een goede begeleiding is het halve werk.

Een vinger in de lucht

VingerWat zijn we toch een vooruitstrevend volkje, wij Nederlanders. Stonden we altijd al vooraan, als het ging om veranderingen in de samenleving, ook nu doen we weer een duit in het zakje. Of het nu het homohuwelijk, abortus, cannabis of de kerk is, de Hollander is de eerste die zegt tot zover, en niet verder. Eigelijk zou je deze massale afkeer tegen het koningslied moeten zien als weer zo’n mijlpaal in het volwassen worden en vooral ook individualisering van onze democratie. Het is toch eigenlijk heerlijk om te zien dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld Noord Korea, waar de staat zijn onderdanen echt alles kan laten doen ze hier een grote dikke vinger krijgen. Op commando de zee inrennen, huilen, lachen en met een vlagetje zwaaien, nee echt niet. En dus op een dag dacht de vrouw en de man uit de polder, op commando zingen, me hoela.

De reactie van Ewbank is in zekere zin nog wel te begrijpen. Al jarenlang slikt het publiek het ene na het andere pulp lied en tv-programma. Het hele B-cultuur wereldje bestaat uit kont-kruipers die alles goed vinden wat de collega maakt, en owee als je in je eigen nest kakt dan zijn de rapen gaar. Als jij nu dit zingt, dan mag jij in mijn programma. En als zij dan dit produceren, dan kan jij hier nu jurylid worden. En dan is er ineens een volk, dat nee zegt tegen meneer Ewbank en consorten. Wat is dit nu? Er zegt nooit iemand nee, hoe kan dat nou? Mama ze pesten me. Ja, als je jaren bagger produceert, dan komt er een moment dat mensen te vies zijn om nog te kunnen bewegen en is een koude douche de enige oplossing. Nu alles wat los en vast zit inmiddels in handen is van de commercie is de verSBS6-ing van het koningshuis volgens het volk de druppel die de emmer doet overlopen en dat komt mij over als een zegen. Zelf ben ik getuige geweest van een vergaderingen waar al 100.000 kaarten waren verkocht voor een evenement waar nog geheel niet duidelijk was wat er geproduceerd zou worden. Vind je het gek dat dit eens fout moet lopen.

De day after verschijnt dan de koning van deze club met als opdracht damage control. Joop van der Ende verklaart dat het lied toch doorgang zal vinden, omdat een onderzoek (waarschijnlijk in eigen kring) heeft uitgewezen dat 60% van Nederland het een mooi nummer vindt. Tevens weet hij trots te melden dat vele scholen in Nederland het lied inmiddels ingestudeerd hebben. Mag ik u er even op wijzen dat het lied vrijdag is gelanceerd en maandag Joop dit stond te verkondigen. Wanneer hebben de scholen dit dan ingestudeerd? In het weekend? Nee, er is door mensen met smaak richting de makers van bagger een flinke stoot uitgedeeld die minstens heeft geleid tot 8 tellen rust. Nu is het alleen nog maar wachten wanneer de knock-out plaatsvindt.

Ik hoop oprecht dat 30 april een groot feest wordt en dat er geen grote rellen zullen plaatsvinden. Mijn twijfels heb ik hier wel over bij het lezen van door de gemeente aangewezen demonstratiegebieden? Vroeger had ik een wiskunde leraar op school die bij aanvang van de les namen op het bord zette, met daarboven elk kruisje is een kwartier nablijven. Het resultaat was dat wij wedstrijdje gingen doen wie de meeste kruisjes had. Wat ik misschien nog wel het ergste vind, is dat met deze volledig uit de klauwen gelopen discussie over het koningslied, de echte vraag op de achtergrond komt te staan. Hebben we überhaupt wel een koning nodig?