Privacy, een gevoel van veiligheid

PrivacyToen ik vanmorgen bij het wakker worden CNN zat te kijken, werd door mijn favoriete nieuwslezeres de liposuctie queen Rosemary Church de volgende stelling neergelegd: is Edward Snowden een held of een verrader? Meteen daarna kwam een veiligheidsexpert aan het woord en was het zwartmaken begonnen. Onverantwoordelijk, wat de man heeft gedaan, een groot gevaar voor de natie, hij weet maar een klein stukje van de zeer ingewikkelde puzzel en meer van dit soort prietpraat. Dit alles omdat Edward niets heeft gelekt maar alleen maar aangeeft met zijn geweten in conflict te komen. Waarom zou een jonge man met een fantastische baan en een salaris van 2 ton per jaar anders zo’n positie opgeven? Blijkbaar omdat z’n gevoel zegt hier klopt iets niet. En dat er iets niet klopt, is wel duidelijk, want nog steeds is het zo in onze, lees westerse wereld, democratie dat wij de overheid zijn en als wij massaal afgeluisterd/vastgelegd worden, wij dit op z’n minst horen te weten. Als we het hiermee eens zijn, prima want dat is democratie, maar dit soort ingrijpende inbreuk in privacy zonder dat we hier toestemming voor hebben gegeven, is onacceptabel.

De grootste dooddoener die ik altijd in dit soort situatie’s hoor is ‘wat maakt het uit als je niets te verbergen hebt’. Als dat zo is, waarom doe je dan ‘s avonds de gordijnen dicht? Maar meer nog, is het voor mij een instinctief gevoel van onbehagen het idee dat ik 24/7 in bijna alles wat ik doe gemonitord kan worden. Het is niet voor niks dat grote denkers uit onze geschiedenis zich vaak afzonderde om in volledige rust en gevoel van veiligheid tot ideeën te komen. Nu hebben we overheden die juist het tegenovergestelde beweren. Alleen als we dag en nacht over jullie waken, kunt u zich veilig voelen. Obama zei letterlijk ‘je kunt niet 100% veiligheid hebben én 100% privacy’. Maar dat wil ik ook helemaal niet! Zelf zit ik helemaal niet te wachten op 100% veiligheid. Ik kan prima leven met het idee dat  er een ongelofelijk, maar dan ook echt ongelofelijk kleine kans bestaat dat die paar keer dat ik vlieg, er toevallig een terrorist naast me zit die een ander bestemming in zijn hoofd heeft dan ik. Dat is dan maar zo. We hebben toch ook allemaal op een gegeven moment onze kinderen los gelaten in de boze wereld, omdat, ja, er zal best wel een kans zijn dat ze iets verkeerds drinken, eten, roken of ziekte oplopen, maar ja, we kunnen ze moeilijk vastbinden. Dat vastbinden is nou net het gevoel dat mij bekruipt als Big Brother 100% over mijn veiligheid waakt.

En dan nog een ander gevaar. Volgens de nu naar buiten gekomen informatie wordt gewoon met een grote hark al ons doen en laten op internet binnengeharkt en kan tot tientallen jaren terug gekeken worden wat we hebben verstuurd via de digitale wereld. Er wordt dan gezegd dat alleen als u verdachte bent, er met deze info een zaak tegen je kan worden begonnen. Dus alles wat ik ooit eens in een melige bui geschreven heb, kan ineens tegen me worden gebruikt? En dan nog een stap verder. Vorige week waren we nog verbolgen over een Pin Transactie bedrijf dat onze gegevens wil verkopen. Wat als straks een overheid geld nodig heeft en een filter voor wat voor info dan ook op alle vergaarde informatie loslaat? U heeft het op de sociale-media toch wel wat veel over alcohol, meneer Jansen, volgend jaar de zorg-premie maar wat euro’s omhoog. En dan heb ik het nog niet over meneer AH, die zich voor 30% heeft ingekocht bij Achmea, waardoor zij direct inzicht hebben in mijn veel te vette eetgedrag. Nee, voor mij is privacy iets heiligs, omdat het juist mij een gevoel van veiligheid en geborgenheid geeft. Die George Orwell was zo gek nog niet en zat er, zoals het er nu naar uitziet, alleen maar een paar jaartjes naast.